Oprah Winfrey – „Od ubóstwa do potężnej magnatki medialnej zmieniającej się Ameryki”

W tym wpisie zajmę się osobą Oprah Winfrey, a także jej publikacją zatytułowaną „What I Know for Sure” („To, co wiem na pewno”). Książka została wydana w 2014 r. przez wydawnictwo MacMillan. Dostępna jest również polska wersja wydana przez Wydawnictwo Galaktyka w roku 2015.

Autorka przeszła w swoim życiu długą drogę od narodzin w ubogiej wiejskiej rodzinie, aż do stania się najbogatszą Amerykanką, która sama doszła od zera do fortuny (ang. self-made). Prywatny majątek Winfrey szacowany jest na 2,6 miliarda USD. Jej głównym osiągnięciem było prowadzenie przez 25 lat programu „Oprah Winfrey Show” (w latach 1996-2011), który jest uznany za dzienny talk-show z największą oglądalnością w historii telewizji. Początki programu były skromne. Na pierwszą audycję chciała zaprosić Dona Johnsona z „Miami Vice”, który mimo mocnych nacisków nie zgodził się jednak wystąpić (oferowano mu nawet szampana Don Perignon). Winfrey skupiła się więc na życiu zwykłych ludzi i zatytułowała pierwszy program: „Jak wybrać idealnego małżonka?”. Tematy dotyczące codzienności i problemów przeciętnych Amerykanów przyniosły jej sławę i uwielbienie Ameryki.

Potęga zmiany

Oprah w swojej książce sporo wspomina o tym, jak ważna jest w jej życiu zmiana. Uważa, że podejmowanie działań mających na celu przeistoczenie naszego życia oraz transformacje zwykle spotykają się z niechęcią otoczenia, a także brakiem akceptacji takich działań. Szczególnie trudno jest w przypadku dziewcząt, które – jej zdaniem – uczone są raczej niepokazywania zbytnio swojej przewagi intelektualnej i dostosowywania się do otoczenia. Jednakże każde przyzwolenie na zaniżanie naszej wartości intelektualnej jest błędem i nie powinniśmy do tego dopuścić. Podaje w książce przykład takiej swojej decyzji. Gdy opuszczała lokalny talk-show, by wyjechać do wielkiego Chicago, każdy (włącznie z szefem) próbował ją zatrzymać, wskazując, że popełnia „zawodowe samobójstwo”. Nawet negatywne doświadczenia, jak np.: zerwanie z nią związku przez chłopaka czy zwolnienie z pracy, mogą się okazać pozytywne, bo dzięki nim rozpoczniemy nową przygodę. Dla niej najważniejszym elementem wolności jest robienie każdego dnia tego, co sami zdecydujemy.

Siła dawania oraz wdzięczności

Dzieciństwo Winfrey było bardzo trudne. Nie dość, że wychowała się w biedzie, to już w wieku 9 lat została zgwałcona, a molestowanie seksualne powtarzało się do 14 roku życia. Urodziła jedyne dziecko, mając 14 lat, które niestety umarło w tym samym roku.

Dla Oprah ważna jest duchowość oraz spirytualizm. Nie przykłada wielkiej wagi do pieniędzy, ważniejsze dla niej jest, że robi to, co kocha i może pomagać innym ludziom. W swoim programie stara się nikogo nie przedstawiać jednoznacznie w negatywnym świetle, ale raczej pokazywać pozytywne strony zaproszonych do talk-show gości. Przez wiele lat była jedyną osobą wśród Afroamerykanów, która znalazła się w rankingu 50 największych filantropów Stanów Zjednoczonych prowadzonym przez „Business Week”. Nie przypadkiem w swojej książce pisze wiele o wdzięczności za każdy dzień życia, potędze małych przyjemności (np. zwykłego spaceru, czy nicnierobienia), a także jak ważne jest pomaganie i szanowanie innych. Uważa jednak, że nie mamy obowiązku pomagać każdemu i wszędzie. Sami powinniśmy zdecydować kiedy i komu pomożemy. Musimy czuć, że dana sprawa jest dla nas ważna. Winfrey dała ponad 400 milionów USD na projekty edukacyjne (w tym na programy dla dziewcząt w Afryce i RPA). Zbudowała Sieć Aniołów Oprah (ang. Oprah Angels Network), która rozdała ponad 80 milionów USD w grantach dla NGO’sów. Znana jest z antywojennej postawy, nie wsparła – mimo próśb rządu – wojny prowadzonej przez Stany Zjednoczone w Iraku.

Polecam krótki filmik z „Oprah Winfrey Show” będący jednocześnie jedną z najsłynniejszych chwil w historii jej programu. W tym dniu starannie dobrana publiczność ubogich Amerykanek otrzymała niespodziankę. Każda osoba na trybunach dostała nowy samochód Pontiac.

Wsparcie Afroamerykanów

Oprah działa również aktywnie na rzecz społeczności Afroamerykanów w Stanach Zjednoczonych. Wielokrotnie wspominała o niesprawiedliwościach i nierównej sytuacji ekonomiczno-społecznej czarnoskórej społeczności kraju. Jak stwierdza, jeszcze gdy się urodziła w najbiedniejszym stanie USA – Missisipi, na południu nadal istniały złowieszcze „Prawa Jima Crowa”. Te prawa, głównie stosowane w stanach Konfederacji (każdy stan miał inne), wzmacniały segregację rasową i nie pozwalały Afroamerykanom np.: siadać na tych samych miejscach w autobusie, używać i dotykać wspólnych podręczników, a nawet w niektórych miejscach brać ślubu. Niewolnictwo, a następnie istnienie wielu późniejszych regulacji takich jak „Prawa Jima Crowa” sprawiły, że w 2016 r. przeciętny majątek rodziny Afroamerykanów z klasy średniej wynosił około 13 tys. USD, a białej rodziny około 150 tys. USD [1]. Winfrey nakręciła ponad 100 odcinków swojego programu na temat rasizmu w Stanach Zjednoczonych. Do historii przeszedł odcinek z Forsyth Country w Georgii, gdzie lokalna społeczność od ponad 75 lat zabraniała zamieszkać czarnoskórym. Warto zauważyć, że mimo trudnych tematów, Oprah zawsze jest profesjonalna i każdej stronie daje się wypowiedzieć bez przerywania i agresji.

W 2012 r. przekazała dotację w wysokości 12 milionów USD dla Smithonian National Museum of African American History and Culture. Jest również zaangażowana we wsparcie dla ruchu Black Lives Matter, który obecnie dokonuje zmiany społeczno-ekonomiczne w USA na niespotykaną skalę.

Podsumowanie

Oprah Winfrey zapisała się na stałe w historii biznesu Stanów Zjednoczonych. Uniwersytet w Illinois stworzył nawet przedmiot „History 298: Oprah Winfrey, Tycoon”. Kurs biznesu pokazuje jak Oprah stworzyła imperium medialne, do którego należy jej talk-show (który przejęła na własność), wydawnictwa, strony internetowe, kanały telewizyjne oraz baza fanów. pozostaje aktywna i mimo, że już nie prowadzi swojego show zapewne o niej jeszcze nieraz usłyszymy.


[1] Heather Long, Andrew Van Dam, „The black-white economic divide is as wide as it was in 1968”, 4.06.2020, Washington Post, link: https://www.washingtonpost.com.

Udostępnij: